Mungkin aku tak sebiru lautan
Tak juga sehijau hutan
Tapi aku setulus pelabuhan
Sebatas persinggahan
Mungkin aku tak seindah gugusan bintang
Tak juga sekuat karang
Tapi aku setabah pantai
Tempat segala resahmu terdampar
Berulang kali
Mungkin aku tak sehangat senja
Tak juga seteduh awan
Aku hanyalah hujan
Yang tak pernah membawa pelangimu
Mungkin aku sebatas uap di cangkirmu
Sebatas remah di genggammu
Fana
Nang,
subuh ini aku menginginkanmu;
disini Nang, disetiap titip salam pada Tuhan.
Nang,
siang ini aku melamunmu;
disini Nang, didalam angan yang kerap tak bertujuan.
Nang,
petang ini aku membencimu;
disini Nang, disetiap letih yang merengkuh.
Nang,
malam ini aku merelakanmu;
disana Nang, dilekuk senyum wanitamu.
Malang
Satu kota tuk berpulang
Menyudutkan segala gelisah
Mengenai rindu yang tak tergenapi
Malang
Satu kata tuk mengulang
Tiap jumpa yang nelangsa
Bertemu dalam keraguan
Malang
Satu kota tuk bertahan
Menelaah satu persatu sisamu
Dalam jalur senja tak berjingga
Malang
Satu kata yang nyata
Terhadap setiap dambanya
Rindu yang tak usai
Jarak terdekat antara kita adalah doa, begitulah Tuhan berbahasa.
Sebagaimana waktu kini berkehendak, bolehlah kita berpisah, untuk kurun sewindu ataupun sedekade, begitulah Tuhan, Sang Penengah, antara kau dan aku, dan apa yang kumiliki sendiri. Rindu. Liku liku yang pernah kau tapaki, kini, kutapaki, seorang diri, mencari cari sisa sisa dirimu diantara hening alam dan malam. Mencari cari namamu yang tersisa di setiap persinggahan. Mencari cari sosokmu di setiap pekatnya pagi. Sekalipun lewat mimpi. Jarak, begitu mereka menyebutnya, pemisah segala hal pun rasa. Rindu. Tuhan, Saksi dari segala saksi, atas segala bungkam dibalik punggungmu, menghadapmu, kau punggungi. Saksi atas segala tangis yang mengatasnamakan namamu, yang tak tahu apapun. Saksi atas segala gapai yang tak sampai, yang senantiasa berusaha menguatkanmu. Saksi atas segala doa yang terucap lewat ketulusan, yang hanya mampu didengar sekawanan bintang, dan juga degupnya sendiri. Tuhan, Sang Penyampai, padamu yang bisu, dengarlah gemerisik gerimis meleburmu, pandanglah pijar malam menerangimu, kemarilah, disitu, Tuhan menyelipkan setiap rinduku padamu.
Jarak terdekat antara kita adalah Tuhan. Dan kau, tak percaya Tuhan.
Rajukku pada kata malam ini
Memungut aksara menjadi angkara
Satu persatu kau pilin
Terbelit, berbelit, legit, lalu pahit
Tertawa sumbang pada sebait kebodohan
Yang didasarkan pada kata "memiliki"
Otak kau dimana?
Sulur-sulur itu ku pilin
Pilin hingga tak ingin
Lalu kau koyak
Kau siram dengan arak
Kau pikir ini apa?
Jajanan?
Ini hati pun jiwa
Ini rasa pun asa
Ini luka sayangnya hanya saya saja
Pilihan frasamu berbuah duka
